فصل نامه علمی - پژوهشی
فصل نامه علمی - پژوهشی روان شناسي و دين

بایگانی نشریه

بررسي اثربخشي آموزش تحليل ارتباط محاوره‌اي (TA) مذهب‌محور بر ميزان عشق و علاقه، احترام به همسر و رضايت زناشويي

سال پنجم، شماره چهارم، زمستان 1391، ص 23 ـ 40


Ravanshenasi-va ـ Din, Vol.5. No.4, Winter 2013


نجمه حميد* / مصطفي دهقاني**


چكيده


هدف از پژوهش حاضر، بررسي اثربخشي آموزش تحليل ارتباط محاوره اي مذهب محور بر ميزان عشق و علاقه، احترام به همسر و رضايت زناشويي بوده است. طرح اين پژوهش از نوع تجربي، پيش آزمون ـ پس آزمون و گروه كنترل با پيگيري بوده است. از ميان زوج هاي با مشكلات خانوادگي و تعارضات زناشويي مراجعه كننده به مركز مشاورة محقق، و با استفاده از نمونه گيري در دسترس، تعداد سي زوج انتخاب و به طور تصادفي به دو گروه آزمايش و كنترل تقسيم شدند. گروه آزمايش طي هشت جلسة 45 دقيقه اي تحت آموزش تحليل ارتباط محاوره اي مذهب محور قرار گرفتند؛ اما گروه كنترل هيچ مداخله اي دريافت نكردند. ابزار پژوهش عبارت بود از: 1. مقياس عشق و علاقه؛ 2. پرسش نامة احترام به همسر؛ 3. پرسش نامة رضايت زناشويي  اينريچ. داده هاي حاصل، با روش تحليل واريانس چند متغيري تجزيه و تحليل شدند. نتايج به دست آمده آشكار ساخت كه ميان گروه آزمايش و كنترل، از لحاظ ميزان عشق و علاقه، احترام به همسر و رضايت زناشويي تفاوت معنا  داري وجود دارد (001/0>P)؛ يعني ميزان عشق و علاقه، احترام به همسر و رضايت زناشويي در گروه آزمايش، به گونه اي معنا دار، بالاتر از پيش آزمون و گروه كنترل بوده است.  اين نتايج، همچنان در دورة پيگيري به گونه اي معنا دار پايدار بوده است (001/0>p).


كليدواژه ها: تحليل ارتباط محاوره اي مذهب محور، عشق و علاقه، احترام به همسر، رضايت زناشويي.