فصل نامه علمی - پژوهشی
فصل نامه علمی - پژوهشی روان شناسي و دين

بایگانی نشریه

مقايسة اثر بخشي معنويت درماني و طرحواره درماني بر افسردگي دانشجويان افسرده

سال نهم، شماره دوم، پياپي 34، تابستان 1395


راهب آصفي / کارشناس ارشد روان شناسي عمومي دانشگاه پيام نور تهران                        rahebasafi@yahoo.com


احمد عليپور / استاد گروه روان شناسي دانشگاه پيام نور تهران


مجيد صفاري نيا/ دانشيار گروه روان شناسي دانشگاه پيام نور تهران


دريافت: 24/5/1393 ـ پذيرش: 10/10/1393



چکيده


هدف اصلي اين پژوهش مقايسة اثربخشي معنويت درماني و طرحواره درماني بر افسردگي دانشجويان دانشگاه «پيام نور» سميرم است. آزمودني هاي اين پژوهش از طريق فراخوان و از ميان کساني که از طرف روان شناس باليني قبلاً تشخيص افسردگي گرفته بودند، به روش «نمونه گيري در دسترس» انتخاب شدند. ابزار تشخيصي افسردگي آزمون «افسردگي بک» (BDI-II) است و براي سنجش معنويت، از شرح حال ديني و روايي (RSHI) استفاده شده است. آزمودني هايي که داراي ملاک هاي مناسب براي گروه هاي درمان بودند به طور تصادفي در گروه هاي آزمايش و کنترل جايگزين شدند. دو گروه درماني در هشت جلسة شرکت کردند و گروه کنترل (فهرست انتظار) در هيچ گونه گروه درماني شرکت نکرد. در پايان، مداخلات درماني هر سه گروه بار ديگر با آزمون ا«فسردگي بک» (BDI-II) ارزيابي شد. داده‏هاي به‏دست آمده با استفاده از آزمون تحليل کوواريانس تجزيه و تحليل شد. يافته‏هاي پژوهش نشان داد ، معنويت درماني و طرحواره درماني به‏طور معناداري در بهبود افسردگي دانشجويان مؤثر بوده است. در مقايسة دو روش درماني نيز تفاوت معنا داري به چشم مي خورد و معنويت درماني اثربخشي بيشتري نسبت به طرحواره درماني در بهبود افسردگي نشان مي دهد.


کليد واژه ها: افسردگي، معنويت درماني، طرحواره درماني.