فصل نامه علمی - پژوهشی
فصل نامه علمی - پژوهشی روان شناسي و دين

بایگانی نشریه

بررسي تأثير دورة كوتاه‌مدت دعا كردن در موقعيت پذيرش هيجان بر ميزان خلق و تهي‌شدن من در نمونة غيرباليني

سال سيزدهم، شماره دوم، پياپي 50، تابستان 1399



نعمت‌اله یارالهی / دانشجوی دکتری روان‌شناسی بالینی دانشگاه شیراز    na.Yarollahi@shirazu.ac.ir

محمدرضا شعیری / دانشیار گروه روان‌شناسی دانشگاه شاهد    Shairigm@gmail.com

دريافت: 08/04/1396 ـ پذيرش: 02/10/1396



چکیده

هدف این پژوهش، تعیین تأثیر دورة کوتاه‌مدت دعاکردن در موقعیت پذیرش هیجانی بر میزان خلق و تهی‌شدن من در نمونة غیربالینی بود. اين پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی است و از طرح پیش‌آزمون ـ پس‌آزمون و گروه کنترل استفاده شد. تعداد 52 دانشجو به‌صورت تصادفی انتخاب و در سه گروه: پذیرش/ دعاکردن (گروه 1)، پذیرش/ کنترل (گروه 2) و کنترل/ کنترل (گروه 3) جایگزین شدند. پس از تکمیل پرسش‌نامه‌های سلامت عمومی، نگرش‌سنج دینی و پذیرش و عمل؛ میزان خلق و عملکرد خودکنترلی فرد (آزمون استروپ) مورد اندازه‌گیری قرار گرفت. سپس، برای آزمودنی کلیپ‌های هیجانی پخش شد که افراد دو گروه نخست می‌بایست طی آن هیجاناتشان را بپذیرند و گروه سوم کلیپ‌ها را طبق روال عادی تماشا کردند. در مرحلة بعد، گروه اول به دعاکردن می‌پرداخت، درحالی‌که افراد گروه‌های دیگر کار خاصی انجام نمی‌دادند. پس از ارزیابی مجدد خلق و عملکرد خودکنترلی استروپ، نتایج تفاوت معناداری در عملکرد خودکنترلی سه گروه نشان نداد. همچنین، گروه‌ها در بُعد منفی مقیاس خلق تفاوت معناداری با یکدیگر نداشتند؛ اما میزان خلق مثبت، آرامش و شادکامی در گروه پذیرش/ دعا نسبت به دو گروه دیگر بیشتر بود.

کلیدواژه‌ها: دعاکردن، پذیرش هیجانی، تهی‌شدن من، خودکنترلی، خلق.