عوامل پيدايش گناه در نظام انديشة صدرايي


سال پنجم، شماره دوم، پياپي 16، پاييز و زمستان 1393


رضا رضازاده / استاديار فلسفه و كلام اسلامي دانشگاه ايلام


نشمیه شكري / كارشناس ارشد فلسفه و كلام اسلامي دانشگاه ايلام                      n.shokri85@yahoo.com


دريافت: 20/1/1394 ـ پذيرش: 30/5/1394



چكيده


مسئلة «گناه» با سعادت يا شقاوت و سرنوشت انسان رابطه اي تنگاتنگ دارد. از نظر صدرالمتألهين، گناه چيزي جز مخالفت با اوامر و نواهي الهي نيست که مانع از رسيدن انسان به سعادت و کمال مي شود. علاوه بر اين، او گناه را عملي مي داند که موجب ظلمت قلب شده، انسان را به سوي شهوات مي کشاند. وي معتقد است عوامل و زمينه هاي متعدد و مختلفي در وجود انسان و يا در خارج از وجود او، انسان را به سوي گناهان سوق مي دهند. از جمله اين عوامل حب دنيا، هوا هاي نفساني، جهل انسان، قلب، شيطان و تقليد کورکورانه هستند، اما او نقش اصلي در انجام گناهان را به انسان نسبت مي دهد؛ زيرا او داراي قدرت اختيار و اراده است. از اين رو، انسان مسئول همة گناهان خود است.


کليدواژه ها: گناه، ظلمت، حب دنيا، هواهاي نفساني، شيطان، جهل، صدرالمتألهين.